اشعار
رضی در دو بخش این وبسایت است،
از همین
جا یا در آخر همین صفحه میتوانید به بخش دوم
اشعار قدیمی تر بروید.
لبخند
شعری از رضی مدنی.
اینجا بخوانید
زندگی
زندگی جُز یک نِگاهِ مهربان ِ یار
نیست
زندگی شیرین تر از یک بوسهِ دلدارنیست
عمر ِعاشق عمر ِیک پروانه و شمع وگل
است
بیشتر از لحظه های ِ آهِ حَسرَت
بارنیست
هیچ آهنگِ سُخن زیبا تراز راز و نیاز
در سرودِ دلنواز ِ گفتگوی ِ یار نیست
هیچ دارویی چو یک بوسه از آن لعل ِ
لَبت
با یکی لبخند، دَرمان ِ دل ِ بیمار
نیست
در جهان قلبی بسان ِقلبِ عاشق پاک نیست
جز رُخ ِ دلدار جای ِ خلوتِ اغیار نیست
در کِتابِ شعر ِمن جُز خنده های ِ زیر
ِلب
از دهان ِ ناز ِ تو آیینهِ پندار نیست
در شکوهِ کهکِشانت نازنین ِ ناز ِ من
چون رضی یک ذرٌه در این گنبدِ دَوٌار
نیست
رضی 1375/1/29
کاوش
در این سه رُبع ِ قرن
بسیار سالیان
در هر سپیده دم
در جستجوی ِ تابش ِ رنگین کمان ِ
نور
به افق چشم دوختم.
رفتم ز ِشاخسار ِاُمیدی شکوفه ای
چینم
امٌا دریغ
در این سَرنگون سِـپـَنج
در این باژگون سِتـیغ
دراین قیرگون خـَلاب
آژنگِ تازیانه های ِ زمان ِ سِتیزه
گر
قلبم شکست
دستم بـِبَـست
پایم به گِل نِشست.
ستمگر زمانه ایست،
قلبم هنوز میطپَد، در جستجوی ِ نور
دستم هنوز میسراید
از سرزمین ِ من، زیبا ترانه ای
پایم هنوز میدَ ود، در کاوش ِ
اُمبد.
رضی
1 تیر 1387
شاید
دوباره، باز به خانه سفر
کنم
شاید
درختِ کوچهِ ما با شکوفه
ناز کند
هوای ِ شهر ز ِبادِ شکوهِ
البرزی
ترانه ساز کند
شاید.
دوباره روسری ِ دختران ِ
کوچهِ ما
ز ِ رنگِ سردِ کبودی به
روشنی آید
به رنگِ سرخ گل و نسترن
شود
شاید
به گیسوان ِ پریشانِشان،
گل ِ شادی
گل ِ هوای ِ نشاط آوری ز
ِ آزادی
به بوسه های ِ نسیمی ز ِ
قلهِ توچال
بیاراید.
دوباره، باز به خانه سفر
کنم
شاید
به مردمان ِ سر ِکوچه مان
سلام کنم
وَ شاد بینمِشان از
سلامتِ دوران
دوباره قصهِ خوش کامِگی ِ
آنان را
به شوق ِکودکِ تازه زبان
نیاز کنم.
دوبار، باز به سبزی فروش
ِ کوچهِ مان
سری بزنم
ز ِجعفری، تره، نعنا
ز ِپرتقال، ز ِ سیب و
انار و بـِه پُرسَم
نگویَدم که گِران است
یا که نایاب است
بگویدم، ببر آن چیزها که
میخواهی
دُکان ِ کوچهِ ما سبز و
خٌرم است امروز
ز ِتازگی و ز ِشادابی و
فراوانی.
دوباره باز
به نانوایی آن کوچه هم
سری بزنم
ز ِبوی ِنان ِتروتازه پُر
کنم سینه
به چهره های دگر نیز
بنگرم
شاید
که شادمانه به بازارها
روانه شوند
چنان گذشته، به هر
بامدادِ آدینه.
دوباره، باز.........
رضی
8 جون
2008
در ارتباط با شعر بالا، ایرچ دنیایی
به پیشواز رضی مدنی رفته
و شعر "پاسُخی
به
دوست
ِ شاعرَم"
را گفته که میتوانید آنرا دراینجا
بخوانید.
یاد
باز دوباره میرود، دل به هوای ِیار ِمن
باز به یاد آیدم، خاطرهِ نگار ِ من
چهرهِ نازنین ِ او، هست همیشه یادِ من
آهِ من از نهادِ من، نیست به اختیار ِ من
گریه بدین بهانه ام، اشکِ هزاردانه ام
هَمدم ِ این ترانه ام، دیدهِ اشکبار ِ من
مَست شوَم ز ِیادِاو، از رُخ ِنازو شادِاو
بر دل ِمن نهاد او،مستی ِمن،خمار ِمن
روی به هرکجا کنم،گوش به هرنوا کنم
نام ِ وِرا صدا کنم، تا برسَد کِنار ِ من
چشم براهِ او مَنم، مستِ نگاهِ او مَنم
ناله وآهِ او مَنم، صبر ِمن و قرار ِمن
سوختی اِی دل ِحزین، بهر ِنگار ِ نازنین
دیدهِ خون فِشان ببین، مانده بیادگار ِمن
شعر ِرضی برای او،هر خطِ آن ثنای ِ او
جان و دلم فدای ِاو، هست درانتظار ِمن
رضی 1373/11/5
نادانی
به
چـِکارم اید؟
اینهمه
کاوش در جنگل ِانبوهِ کتاب
از پی ِ
دانِستن
این چنین
خسته و زار و بیتاب.
به
چـِکارم آید؟
خواندن
ِآن چه شده، این چه شود
روز ِپیری
که رسَد
دانِش و
فـَن همه بازیچه شود.
به
چـِکارم آید؟
که چـِسان
باز به پرواز آید
روز رفتن
که رسَد
جسم وجان
جمله به آواز آید.
ز ِچه رو
میخوانم
ز ِچه رو
زَحمتِ پندار به خود میگیرم
یا بدین
شیدایی
بهر
ِدانستن ِ حَق میمیرم.
وای از
این نادانی
کاش
میدانستم
که چرا سر
پی ِآموختن است
وَچرا این
دل ِ من
در پی
ِساختن و سوختن است.
رضی 1362
خـَسته
زین روزگار
عـُزلـَت، قلبی شِکسته دارم
از شِکوه های
ِبسیار، لبهای ِ بسته دارم
در بندِ شـَحنه
چندی، بَر دست بود زنجیر
حالی دو دستِ
خـَسته، از بند رَسته دارم
پیمان ِ ما
شکسته، باری دِگر نـَبـَسته
زان عهد ِدیر پایا،
پیمان گـُسـَسته دارم
با رهروان ِ
خـَسته، راهی نمیتوان رَفت
زین راهِ بی تفاوت،
بَس گام ِخسته دارم
یک دست بی توان
است، ازبَرگرفتن ِگـُل
در آرزوی ِبُستان،
گـُل دَسته دَسته دارم
دُردیست دربرابر،
با کـَس نمیتوان خورد
در خانقاه،
تنها، جامی شِکسته دارم
برخیز، گرچه پیری،
زین کـُنج ِ پُرمَرارَت
تا کِی رضی بگویی،
کـُنجی نِشسته دارم
رضی 2008-03-25
اُمیدِ نوروزی
آید ز ِ
رَه سفینهِ نوروزی
آید به
گوش نغمهِ پیروزی
هر چهره
از بهار بگردد شاد
از شادی ِ
ترانهِ بـِـــهروزی
اُمید
هست: تا به همه دوران
پایان پذیرد
رســـم ِ بد آموزی
آزاد
مردمان به سخن آیند
کوتاه،
دست های ِدهان دوزی
مردم شوند
خوش ز ِفراوانی
ویران شود
سرای ِ زراندوزی
گیتی رها
شود به همه دوران
از فقر و
ناخوشی و سیه روزی
دار
ِستمگرانه فروریزد
برپا
کنیم دِِیر ِ دل افروزی
درهفت سین
خجسته بیاراییم
آیین ِ
باستانـــی ِ دیـــروزی
اُمیدِما: که بــر همگان باشد
هرروزشان
بهاری و نوروزی
رضی
17 مارچ 2008
نوروز
برخیزو پای کوب
که نوروز آمده
نوروز با
بـــهار ِدل افــروز آمــده
در درس ِعشق
بوسه بزن بر رخ ِ نگار
اســـــتادِ
مِهـــــــر مَسئـَله آموز آمـــده
اِسپند دود کن
کـه اِسفند میرَوَد
گلهای ِفروَدین
همه پیروز آمده
در دشتِ روزگار
شقایق شِکـُفته شد
از خاکِ ســـرد
نوگل ِ امــروز آمده
سرمای شب بـرفت،
بیاور پیاله را
مِی در پــگاه
نوش که نوروز آمده
رضی 16 مارس
08
زبان ِعشق
آموختم سُخن که
نشـیـنـَم به گـُفـت وگو
تا در دیار
ِشِــعر کـُـنم عشق جـُست و جو
دیدم زبان
ِعــشق زبانی ست بی کـَـلام
حرفِ نگاه و دور
ز ِ هرگونه های و هو
در یک نگاهِ یار
هزاران پـَیام ِ مِـهر
بسیار نـُکته ها
ز ِ شِکر خنده های ِ او
لبخندِ دوسـتی و
نـَظـَرهای ِ مِـهربان
بهتر ز ِشعر گفت
از این نـُکـته مو بمو
من درعَجَب که
اینهمه دیوان ِشعرچیست؟
ترسم که شاعران
همه برمن شـَوند عـَدو
ناگه سروش ِحافِظ
ام آمد به
گوش ِهوش
" با یار
ِآشـــنا سخن ِ آشــــنا بگو "
رضی 29 بهمن 1386
اُمید
چه خوب پوشانید
سپید برفِ زمستان
کبودهای ِسیاهِ سیاه شهر ِ کبود.
امٌا، آه
پس از دو روز ِ دگر برف آب میگردد
کبود ِسیه جامگان ِ شهر ِسیاه
دوباره برمیگردد.
چه خوب بود که باران به شهر میـبارید
وَ میزدود سیاهی ز ِ شهر و خانه ِما.
چه خوب بود که
رنگین
کمان
ِ
شهر ِ اُمید
به روی ِ خانه ِ ما
طاق ِ نصرتی مـیـبَست.
رضی 23 دی 1386
پیری
در
این زَمانه دِگـَر طـاقــَت ِ شـَـباب ندارم
طبیب کفت : مَخور باده، من که تاب ندارم
طپش
ز ِ قـَـلب بـِجُـز در خـیال ِ یار نـَـشاید
نفس
به سـیـنه بـِجُـز ناله ِ خـراب ندارم
ز
ِشـیر و شـَربت و از آبِ مـیوه های ِ گوارا
ملول شد دل و جُـز خواهِـش ِشــَراب ندارم
به
تِـشنه کامی ِخود رهـسِـپار ِدشـتِ جـنونم
نه
جویبار، نه چِشمه، بـِجُـز سـَراب ندارم
رفیق ِ روز و شبانم برفت، این من ِ تـَـنـها
رفیق و هم سُخن و یار جـُز کـِتاب ندارم
شب
ِ دراز ز ِرویای ِشـاهـِد و شـبِ دیرین
دودیده چشمه ِآب است،من که خواب ندارم
رضی
به چهر ِنگارت نگاه کن که نگویی
به شام ِ تار ِ غـَریـبـانه آفــتاب ندارم
ری 20
دی
1386
سُکوت
گویند ای رفیق،
بخود آی
نجوای ِتو،
میان ِ هیاهوی ِ
دیگران
بیهوده چالِشی ست.
نشنیده ای مَگر؟
اینجا
همیشه جای ِ سخن
های ِ مِهربان
فریاد ِ آتشی ست.
نیکوست گر زبان
نگشایی
دیگر ترانه ای
نسرایی
درمان ِ دردهای ِ
زمان ِ تو
خامُشی ست.
رضی 17/7/1384
بوسه
به گونه های ِ تو جای ِ لبم هنوز بجاست
به گوشه ِ لب ِ تو خنده ات بَسی زیباست
به یک نـِگاه دِلم را به رقــص آوردی
چه شور و ولوله از یک نگاه ِتو پـیداست
هنوز دل به هوای ِ تو خوب میرقصـــد
هنوز سر به هوای ِ رُخـَت ترانه سراست
سکوت ِ خانه کـُجا، شور ِعاشـقانه کـُجا
ز ِشوقِ وصل ِتواین دل نگرکه پُرغوغاست
